از همون اوایل که از دهاتمون اومدم تیرون (همون تهرون به لهجه بابلی ها) پدیده مترو برام خیلی جالب بود. تجربه ای کاملن غیر ایرانی بود. یعنی با بقیه چیزایی که اطرافم می­دیدم و توش بی نظمی و شلوغی و کثافت موج می زد فرق داشت. سر وقت حرکت می کرد و روی زمان دقیقش می شد حساب کرد. ترافیک و تاخیر نداشت.  زیاد شلوغ نبود و حتی در ساعات پیک هم می­شد سوار اولین قطار شد. واگن­ها نو بود و کم سر و صدا حرکت می­کرد. تابستون از گرمای سطح زمین تهران فرار به زیر زمین و ایستگاه ها و قطارهای خنک لذت بخش بود. خلاصه خیلی خوب بود و من همش تلاش می­کردم هر مسیری که در تهران می خوام برم و بیام، همش یا قسمتیش رو از مترو استفاده کنم. اما... اما... آره... الان می­خوام از دستش ناله کنم. غرغر کنم. چون عصبانی هستم...

 اولین معضلی که اومد سراغش شلوغی بی حدشه. بارها شده که مجبور شدم که صبر کنم چند تا قطار بره تا قطاری برسه جای خالی داشته باشه و بعد من خودم رو ام پی تری کنم و بچپونم توش. استفاده و تقاضا از مترو زیاد شد اما خطوط و قطارها به همون سرعت زیاد نشدن. اما باز با این حال تاخیر در کارش نبود و قطارها سر موقع حرکت می­کردن. اما حالا اونشم نیست. تهویه و دما و سر و صدای حرکت قطار که بماند. ایستادن بیش از حد در ایستگاهها در حد 10 دقیقه و یا توقف ناگهانی در تونل به مدت چند دقیقه جزء روال عادی شده؛ و این اعصاب ماست که محترمانه بگم خورد میشه!!! تازه این بزرگترین اشکالاتشه. حوصله توضیح اشکالات ریزش رو ندارم. فقط تهش بگم که مترو هم دیگه ایرانی شده.